Moje wirtualne odkrycia...

Jakiś czas temu, szukając weny do pracy, zacząłem „szlajać się” po Internecie. Po obejrzeniu najnowszych demotywatorów na głównej i przeczytaniu nowości na bashu, postanowiłem poszukać dalszej rozrywki. Przypadkiem trafiłem na stronę yafud.pl. Serwis, w którym publikowane są wpadki wzięte bezpośredni z życia Internautów był dla mnie nowością. Zastanawiające z czego potrafią śmiać się Polacy.

Po głębszym przejrzeniu serwisu, okazało się, że to nie do końca są historie z „rodzimego podwórka”. Spora cześć wpisów została przetłumaczona z języka angielskiego. W ogóle pomysł na taki serwis zaczerpnięto ze Stanów. Z ciekawości zajrzałem na stronę podawaną jako źródło niektórych wpisów. F... My Life to amerykański serwis z zabawnymi historiami z życia ludzi. Amerykanie sami dodają tam wpisy, komentują je i oceniają. Sam pomysł stworzenia tego rodzaju humorystycznego serwisu nie pochodzi jednak również z USA. Narodził się we Francji pod nazwą „Vie de merde”. Zaciekawiło mnie to niezmiernie, że Francuzi chcą śmiać się ze swoich pomyłek, wpadek,pechowych sytuacji i wydarzeń, o których nie każdy chciałby opowiadać publicznie. Polacy powoli również, zamiast ukrywać wszystkie niepowodzenia i wtopy w czterech ścianach domów, potrafią się nimi podzielić z innymi. Nauka na cudzych błędach jest zawsze lepsza niż na własnych. Stąd zapewne taka popularność najpierw forów internetowych, a później serwisów społecznościowych. Ludzie, bez względu na kraj pochodzenia mają potrzebę dzielenia się z innymi. W zależności od kultury, w jakiej zostali wychowani zmieniają się tematy, o których chcą rozmawiać, z których potrafią się śmiać. Wiadomo, że nie z każdym powinno się dzielić wszystkimi szczegółami swojego życia, ale zaskakujące jest to, że coraz częściej przestajemy się wstydzić mówić o niedoskonałościach.

Jeszcze 15 lat temu artykuły w prasie o głębszych problemach, reklamy środków higieny intymnej, czy opowieści np. o rzeczywistym wyglądzie noworodków były tematami tabu. Do niedawna jeszcze wypadało mówić jedynie o swoich sukcesach, a i to nie zbyt często, aby nie wyjść na chwalipiętę. Problemy należało rozwiązywać w zaciszu domowym, ewentualnie udawać, że nie istnieją. Wszelkie wpadki, autentycznie pechowe sytuacje były tematami tabu. Potem przyszedł czas pisania, mówienia, pokazywania. Coraz więcej mówiło się o problemach przemocy wobec kobiet, zagrożeń chorobami, niepełnosprawności. Rzeczy dotychczas głęboko ukrywane zostały wypuszczone do przestrzeni publicznej. Czasem aż przesadnie dużo się ich pojawiło. Apogeum epatowanie prywatnością osiągnęło w czasach świetności reality show. Big Brother umożliwiał podglądanie innych, bez jednoczesnej konieczności odsłonięcia siebie. Jakież to było wygodne. Z zachodu nadciągnęła również moda na występowanie ze swoimi problemami w telewizji. Program Ewy Drzyzgi gromadził przed telewizorami rzesze wiernych fanów, bez względu na temat rozmów. Ważna była autentyczność poruszanych tematów, z życia wzięte treści, możliwość posłuchania i oglądania ludzi opowiadających publicznie o swoich prywatnych sprawach. To wszystko nie dotyczyło jednak widzów. Ukryci w swoich fotelach, nadal we własnych domach mogli do woli oglądać, ale nie uczestniczyć. Problemy ujrzały światło dzienne, ale jakby obok.

Dopiero Internet dał możliwość interakcji, wymiany poglądów, szukania rad i rozwiązań swoich problemów. Na forum każdy mógł mniej lub bardziej anonimowo zapytać, pożalić się, opowiedzieć swoją historię. Ale nadal było to po prostu przekazanie. Niektórzy po dyskusjach może i nabywali umiejętność nowego spojrzenia na swoje problemy, ale niestety ogromna większość piszących pozostawała przy swoich poglądach i wychodziła z forów z jeszcze większym bagażem nierozwiązanych problemów. Niewiele osób potrafiło śmiać się ze swoich niepowodzeń, obracać pechowe sytuacje w śmieszne historie.

Serwisy typu FMyLife, Vie de merde, czy YAFUD.pl są stworzone dla innych ludzi. Użytkownicy są świadomi swoich problemów i chcą je oswoić śmiejąc się z nich. Podobno w każdej, nawet najgorszej sytuacji można odnaleźć choćby drobinę pozytywu. Być może właśnie takie podejście chroni przed całkowitym załamaniem? Jedną z cech dojrzałości jest umiejętność analizowania tego, co nas spotyka i wyciągania z tego wniosków. Autentyczne, pechowe sytuacje, na początku wydają się nam tragedią, ale z biegiem czasu, mogą stać się dla nas zabawnymi historiami, anegdotami opowiadanymi znajomym przy piwie. Dzielenie się problemami może mieć działanie terapeutyczne, a terapia śmiechem podobno daje najlepsze rezultaty.

Obecnie ludzie przestali się wstydzić, niektóre tematy przestały stanowić tabu. Z jednej strony to dobrze, z drugiej zastanawiające jest mieszkanie rozrywki z problemami. Śmianie się z cudzych wpadek życiowych jest akceptowalne jedynie w sytuacji kiedy bohater śmiesznej historii bawi się razem z nami. Taki charakter mają serwisy typu YAFUD.pl. Internauci mają możliwość samodzielnego dodawania swoich „autentyków” do serwisu. Po opublikowaniu na stronie, śmieszne teksty zaczynają być oceniane przez innych i komentowane. W serwisie YAFUD.pl ocenić można na tak – czyli śmieszy mnie ta wpadka, albo na nie – nie śmieszy mnie ta wpadka. Amerykański serwis wprowadził nieco inne oceny: zgadzam się twoje życie jest do d... i zasłużyłeś/ łaś sobie. Na podstawie ocen tworzony jest ranking najlepszych zabawnych historii.

Zamierzam śledzić rozwój polskiej wersji serwisu do śmiania się z pecha. Ciekawi mnie czy osiągnie sukces podobny do swoich odpowiedników angielsko i francusko języcznych, czy też Polacy nie będą chcieli śmiać się z życia wziętych historii i pozostaną wierni rozrywce z demotywatorów i innych obrazkowych lub filmowych stron z humorem.